Raymond van het Groenewoud; een grote mijnheer in de kleinkunst. Geboren op Valentijn 1950; hij liep toen al over van de liefde voor muziek. Dat uitte zich in 1991 in een gelijknamig én onverwoestbaar nummer en bij uitbreiding een onverwoestbaar repertoire van tijdloze klassiekers.

Raymond van het Groenewoud ontpopte zich tot een Belgische zanger, gitarist, pianist, tekstdichter, filosoof en clown – zo zegt hij zelf. In zijn twintiger jaren bracht de jonge Raymond zijn debuutalbum uit, met een lichte invloed vanuit de Britse rockmuziek: ‘Je moest eens weten hoe gelukkig ik was’. Sindsdien blijft hij zijn gevoelens neerschrijven over Vlaanderen, de chachacha en natuurlijk over meisjes – al dan niet op het strand dromend van een prins. De eerste paar noten volstaan om het hypnotisch instrumentaal nummer te herkennen en de luisteraar mee te doen drijven in zijn verbeelding.

De liefde voor (Nederlandse) muziek werd Raymond via de paplepel door zijn twee Nederlandse ouders doorgegeven. Zijn liefde voor muziek en muziek maken wordt in 2017 bekroond op de MIA’s met een Lifetime Achievement Award waardoor zijn muziek als cultureel erfgoed wordt beschouwd.

En jawel, het ging vooruit; zijn carrière. Het ging verbazend goed vooruit want inmiddels is hij de leeftijd van 75 jaar gepasseerd, wat hij viert met een tour waarin hij terugblikt op vijftig jaar Nederlandstalige rock en poëzie. Zaterdag 19 september geeft hij daar een voorbeeld van op LoForLife: dat wordt ‘t allermooist op aard; niets dat die schoonheid evenaart; zeg dat van het Groenewoud het gezegd heeft…